مریضی صرع، علائم، راه های تشخیص و درمان اون 

 

صرع مریضی مزمنیه که موجب تشنجای تکراری و غیرقابل تشخیص می شه. تشنج، حمله و بروز یهویی فعالیتای الکتریکی در مغزه. تشنجا به ۲ صورت گسترده و بخشی ظاهر می شن. در تشنج گسترده تموم قسمتای مغز و در تشنج بخشی تنها بخشی از مغز تحت اثر قرار میگیره.

صرع چیه؟

همونجوریکه عنوان شد صرع یه جور مریضی توأم با تشنجه. تشنج هم دلایل زیادی داره که بعضی از دلیلای اون از این قراره:

  • تب شدید؛
  • آسیب و ضربه به سر؛
  • میزان قند خون خیلی پایین؛
  • ترک مصرف الکل.

صرع یه جور مریضی عصبی رایجه که در دنیا بیشتر از ۶۵ میلیون نفر رو اسیر خود ساختهه. احتمال دچار شدن به صرع در همه افراد هست اما این مشکل بیشتر در کودکان (۳ تا ۶سال) و افراد سن بالا بالای ۵۵ سال دیده می شه و به طور نامحسوسی در مردها بیشتر از زنان به اتفاق می پیوندد. درمان مشخصی واسه این مریضی وجود نداره اما به کمک دارو و بقیه راهکارها میشه اونو کنترل کرد.

نشونه های مریضی صرع چیه؟

تشنج اصلی ترین نشونه مریضی صرعه اما در افراد مختلف و بنابه شدت اون میشه نشونه های متفاوتی واسه این مریضی در نظر گرفت.

تشنج بخشی

تشنج بخشی آسون با بیهوشی همراه نیس و علائم زیر در اون مشاهده می شه:

  • تغییر در حواس پنج گانه؛
  • سرگیجه؛
  • انقباض و اصطلاحا مور مورشدن ماهیچها.

تشنج بخشی پیچیده

این نوع تشنج با ازدست دادن هشیاری همراهه و نشونه های اون از این قراره:

  • نگاه خیره به یک نقطه؛
  • نبود جواب انگار و بیان واکنش؛
  • انجام حرکات تکرارشونده.

تشنج گسترده

این نوع تشنج تموم مغز رو تحت اثر قرار می ده و در ۶ مدل قابل وقوعه:

  • تشنج غیابی: به این تشنج «صرع کوچیک» هم گفته می شه و با حرکات تکرارشونده مثل لرزش لبا، چشمک زدن و خیره ماندن نگاه به یک نقطه همراهه. در این نوع تشنج امکان بیهوشی کوتاه مدت هم هست؛
  • تشنج تونیک: در این نوع تشنج سفتی ماهیچها و عضلات دیده می شه؛
  • تشنج کلونیک: در این حالت هم بازو، گردن و صورت خیلی دچار تکانای بی نظم و تکراری می شن؛
  • تشنج میوکلونیک: در این نوع تشنج هم بازو و پاها دچار انقباض سریع و غیرارادی می شن؛
  • تشنج تونیک-کلونیک: این تشنج که به اون «صرع بزرگ» هم گفته می شه با علائمی به توضیح زیر همراهه:

  1. سفت شدن بدن،
  2. تکان خوردن و لرزش،
  3. ازدست دادن کنترل ادرار و مدفوع،
  4. گاز گرفتن زبون،
  5. بیهوشی.

بعد از اتفاق تشنج، فرد چیزی که رو اتفاق افتاده به یاد نخواد آورد و تا چند ساعت کمی احساس ناراحتی و مریضی داره.

باعثای تشنج صرعی چیه؟

بعضی افراد می تونن موارد و موقعیتایی رو که موجب تحریک تشنج می شه، شناسایی کنن. بعضی از عوامل رایجی که موجب تحریک تشنج می شه عبارتند از:

  • کم خوابی؛
  • مریضی و تب؛
  • استرس؛
  • نورهای نورانی، لامپای شکل دار و چشمک زن؛
  • کافئین، الکل، بعضی از داروها و مواد مخدر؛
  • بعضی از مواد غذایی، پرخوری یا نخوردن وعدهای غذایی.

تشخیص باعثا همیشه کار آسون ای نیس. معمولا یک عامل به تنهایی نمیتونه باعث تشنج باشه و بیشتر یه سری از عوامل موجب تشنج می شن. یکی از روشای خوب واسه تشخیص دلایل تشنج و افزایش قدرت پیش بینی اون، یادداشت موارد زیر پس از اتفاق هر تشنجه. با این کار روند اتفاق تشنج تا حدی قابل بررسی و پیش بینی میشه:

  • تاریخ و روز؛
  • فعالیتایی که تشنج درخلال اونا اتفاق افتاده؛
  • اتفاقاتی که تشنج درخلال اونا اتفاق افتاده؛
  • صداها، بوها و صحنهای غیرعادی؛
  • عوامل استرس زای غیرعادی؛
  • غذایی که تشنج درخلال خوردن اون اتفاق افتاده و فاصله بین مصرف اون با حمله عصبی؛
  • میزان خستگی و مقدار خواب شب قبل.

موارد بالا رو واسه تعیین میزان اثر داروها هم میشه بررسی کرد. درباره احوال فرد، قبل و بعد از تشنج هم باید یادداشت ورداری کرد. پس از شناسایی این موارد درباره اونا با دکتر معالج صحبت کنین. دکتر با درنظرگرفتن این یادداشتا واسه تون دارو تجویز می کنه یا درمانای دیگری در نظر میگیره.

 

صرع ارثیه؟

شاید بیشتر از ۵۰۰ ژن در اتفاق صرع نقش دارن. اگه آستانه تشنج بنابه دلایل ژنتیکی در فردی پایین باشه، در مقابل باعثای تشنج آسیب پذیرتر هستش و اگه آستانه تشنج در فردی بالا باشه، به احتمال کمتری دچار تشنج می شه.

صرع بعضی وقتا به شکل ارثی در خونوادها هست، اما هم اونقدر امکان دچار شدن به صرع تحت عوامل ارثی خیلی کم قلمداد می شه. گرچه وراثت در دچار شدن به صرع اثر داره اما خیلی از فرزندانی که والدین شون به این مریضی دچار هستن، هیچ بعضی وقتا به صرع گرفتار نمی شن. به طورکلی تا سن ۲۰ سالگی احتمال دچار شدن به این مریضی واسه هر فرد یک درصده. اگه والدین شخصی به مریضی صرع ارثی دچار باشن احتمال ابتلای اون شخص به صرع ۲ تا ۵ درصد هستش.

اگه والدین بنابه دلایلی مثل سکته یا ضربه به سر دچار صرع شده باشن، احتمال ابتلای فرزندان به این مشکل افزایش پیدا نمی کنه. توبروز اسکلروسیز و نوروفیبروماتوز ازجمله مریضیای ژنتیکی ای هستن که ممکنه باعث تشنج شن. صرع باعث نازایی نمی شه اما داروهایی که درحین بارداری واسه کنترل صرع مصرف می شن روی جنین اثر می ذارن. قبل از بارداری یا به محض باخبر شدن از بارداری باید درباره مصرف داروها با دکتر صحبت کنین. لازم نیس خودسرانه مصرف داروها رو قطع کنین. اگه به صرع گرفتار هستین و در آستانه ی تشکیل خونواده قرار دارین، بهتره با مشاور ژنتیک درزمان جلسه ای گفت وگو و آگاهیای لازم رو کسب کنین.

دلایل مریضی صرع چیه؟

دلیل مشخصی واسه اتفاق این مریضی وجود نداره اما دلایل زیادی می تونن موجب تشنج شن ازجمله:

  • آسیب مغزی (داخل جمجمه ای)؛
  • ایجاد زخم پس از ضربه به مغز (صرع پس از ضربه)؛
  • مریضیای شدید و تب بالا؛
  • سکته که از عوامل اصلی صرع در افراد بالای ۳۵ ساله؛
  • بقیه مریضیای عروقی؛
  • کمبود اکسیژن رسانی به مغز؛
  • تومور مغزی یا کیست؛
  • نابودی عقل یا فراموشی؛
  • مادر معتاد، آسیبای قبل از تولد، تشکیل ناقص مغز و کمبود اکسیژن موقع تولد؛
  • مریضیای عفونی مثل ایدز و مننژیت؛
  • مریضیای عصبی، مشکلات رشد (مشکلات روانی مختلف) و ژنتیکی؛

وراثت در بعضی از شکلای مختلف صرع نقش داره. در عموم افراد، احتمال دچار شدن به صرع در سنای زیر ۲۰ سال تنها یک درصده. اگه یکی از والدین به صرع وابسته به ژنتیک گرفتار باشه خطر ابتلای بچه اونا به ۲ تا ۵ درصد زیاد می شه. عوامل ژنتیکی افراد رو با استعداد اثرپذیری بیشتر از عوامل محیطیِ تشنج می کنه. تشنج ممکنه در هر سنی رخ بده گرچه تجربه نشون داده که این مشکل بیشتر در سنای کودکی و سنای بالای ۶۰ سال رخ می ده.

تشخیص صرع چیجوریه؟

اگه مشکوک هستین که دچار تشنج شدین خیلی سریع به دکتر مراجعه کنین. تشنج ممکنه نشونه یک مشکل پزشکی جدی باشه. سابقه پزشکی و علائم شما، دکتر رو به انجام آزمایشای مناسب راهنمایی می کنه. معمولا آزمایشایی در بخش ی اعصاب واسه تعیین توانایی حرکتی و کارکرد روانی انجام می شه.

واسه تشخیص قطعی مریضی صرع باید عوامل دیگری رو که موجب تشنج می شن هم خوب بررسی کرد. به این منظور پزشکان قبل از تشخیص صرع، آزمایشایی واسه بررسی دقیق خون مثل شمارش کامل خون (هوموگرام) و مطالعه شیمی خون هم صورت میدن. خون واسه شناسایی موارد زیر آزمایش می شه:

  • بررسی نشونه های مریضیای عفونی؛
  • بررسی کارکرد کبد و کلیها؛
  • تعیین سطح گلوکز خون.

آزمایش الکتروانسفالوگرام (EEG) یکی از متدوال ترین آزمایشا واسه تشخیص صرعه که خوشبختانه درد و فشاری به همراه نداره. اول دو الکترود به جمجمه وصل می شه و از فرد خواسته می شه تا عملیات خاصی رو بکنه. بعضی وقتا هم این آزمایش موقع خواب انجام می شه و طی اون کارکرد مغزی فرد ثبت می شه. چه فرد تشنج داشته باشه یا نداشته باشه، تغییرات در الگوهای امواج مغزی طبیعی در صرع رایجه.

بقیه آزمایشای تصویربرداری از مغز واسه تعیین دلایل اتفاق تشنج و مشکلات مغزی شامل موارد زیره:

  • برش نگاری با گسیل پوزیترون؛
  • سی تی اسکن؛
  • MRI؛
  • مقطع نگاری رایانه ای تک فوتونی.

اگه تشنج به دلایل رو و غیرقابل نقض رخ بده، معمولا مریضی صرع تشخیص داده می شه.

درمان صرع چیجوریه؟

بیشتر افراد گرفتار می تونن این مریضی رو مدیریت کنن. روند مدیریت و درمان صرع تا حد زیادی به سلامت عمومی فرد، روش جواب انگار اون به درمان و شدت علائم بستگی داره. بعضی گزینه های پیش رو واسه درمان از قرار زیره:

  • داروهای ضد صرع (ضد تشنج و انعقاد): این داروها از تعداد تشنجا می کاهند و در بعضی افراد اونا رو از بین می برن. این داروها درصورتی موثر هستن که دقیقا برابر تجویز دکتر مصرف شن؛
  • VNS یا باعث امواج عصبی: این وسیله زیر پوست سینه قرار میگیره و با تحریک اعصاب گردنی از تشنج جلوگیری می کنه؛
  • : این رژیم غذاییِ شامل چربی زیاد و کربوهیدرات کم واسه کسائی که از درمانای دیگر نتیجه مثبتی دریافت نمی کنن خیلی مؤثر واقع می شه؛
  • جراحی مغز: بخشی از مغز که موجب تشنجه، ورداشته یا اصلاح می شه.

تحقیقات مختلف واسه درمان صرع هم اونقدر در جریانه. یکی از درمانایی که در آینده مورد استفاده قرار خواهد گرفت، تحریم مغزیه. در این تحقیقات قصد بر اینه که الکترودی درون مغز و هم ژنراتوری درون سینه کار گذاشته شه. این ژنراتور امواجی به طرف مغز می فرستد که از تعداد تشنجا کم می کنه. بقیه تحقیقات بر ساخت دستگاهی مثل تنظیم کننده ضربان قلب متمرکزند. این دستگاه الگوی فعالیتای مغزی رو بررسی می کنه و شارژ الکتریکی یا دارویی می فرستد تا تشنج متوقف شه. روشای کم تهاجمی جراحی و پرتوجراحی هم دردست بررسی و تحقیقات بیشتر هستن.

داروهای درمان صرع چیه؟

اولین گزینه واسه درمان صرع داروهای ضدتشنجه. این داروها فقط به کم شدن شدت و تعداد تشنجا کمک می کنن و تشنجی رو که درحال وقوعه کنترل و متوقف نمی کنن. داروها اول از راه معده جذب می شن و بعد به جریان خون راه پیدا می کنن و به مغز می رسن. این داروها انتقال دهندهای عصبی رو به دسته ای تحت اثر قرار میدن که فعالیتای الکتریکی منجربه تشنج کاهش پیدا می کنن.

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   اختلال سلوک زودآغاز و دیرآغاز

داروهای ضدتشنج از مجاری هاضمه عبور می کنن و از راه ادرار از بدن خارج می شن. داروهای ضدتشنج موجود در بازار خیلی جور واجور هستن. دکتر با توجه به نوع تشنج مریض، دارویی خاص یا ترکیبی از داروها رو تجویز می کنه. ازجمله داروهای عادی میشه به موارد زیر اشاره کرد:

  • لوتیراستام (کِپرا)؛
  • لاموتریژین (لامیکتال)؛
  • توپیرامات (توپاماکس)؛
  • والپروئیک اسید (دپاکوت)؛
  • کاربامازپین (تگرتول)؛
  • اتوسوکسیماید (زارونتین).

این داروها در شکلای مختلفی مثل تزریقی، قرص و شربت وجود دارن و باید ۱ تا ۲ بار در روز مصرف شن. واسه شروع درمان باید از کمترین دُز ممکن شروع کرد تا بدن به ماده دارویی عادت کنه. داروها باید طبق تجویز دکتر و طبق دستورالعملی که ارائه می شه مصرف شن. بعضی از مشکلات جانبی این داروها برابر زیره:

  • خستگی؛
  • سرگیجه؛
  • خارش و تحریک پوستی؛
  • اختلاف با بدن؛
  • مشکلات حافظه.

در موارد خیلی نادر داروها موجب تورم کبد یا بقیه انداما و بعضی وقتا افسردگی می شن. صرع در افراد مختلف به شکلای متفاوتی بروز می کنه اما معمولا دارودرمانی موجبات بهبود رو در بیشتر افراد فراهم می کنه. در کودکان با قطع تشنج امکان قطع مصرف داروها به وجود میاد.

جراحی گزینه مناسبی واسه درمانه؟

اگه دارودرمانی واسه کاهش و کنترل تشنجا مؤثر واقع نشه، باید به جراحی اندیشید. عادی ترین جراحی واسه درمان صرع تکه برداریه. در این عمل تکه ای از مغز که دلیل بروز تشنجه (بیشتر اوقات بخشی از لوب گیجگاهی) جراحی و ورداشته می شه. به این عمل جراحی لوبکتومی موقتی گفته می شه. در بعضی موارد این عمل موجب توقف تشنجا می شه.

بعضی وقتا فرد در بین عمل بیدار نگه داشته می شه؛ هشیاری امکان کنترل بقیه عملکردهای مغزی مثل بینایی، شنوایی، صحبت و حرکت رو فراهم می کنه و پزشکان از برداشتن قسمتایی از مغز که با این عملکردها در ارتباطه پرهیز می کنن. اگه قسمتی از مغز که باعث ایجاد تشنجه خیلی بزرگ یا لازم باشه از روش جراحی دیگری با عنوان «برشای چندگانه زیر نرم شامه ای» (M.S.T) استفاده می شه. در این روش جراح با ایجاد برشایی در مغز، راه عصبی رو دچار معطلی می کنه. این عمل باعث توقف گسترش تشنج به بقیه بخشای مغز می شه. پس از جراحیای این چنینی بعضی بیماران می تونن مصرف داروها رو کاهش بدن یا حتی دارودرمانی رو به طور کامل کنار بذارن.

هر عمل جراحی مشکلات خاص خود رو داره ازجمله مشکلات و نتیجه های به دلیل بیهوشی، خونریزی و عفونت. بعضی وقتا هم تغییرات شناختی در فرد بروز پیدا می کنه. قبل از تصمیم گیری واسه جراحی باید درباره امتیازات و مشکلات اون خوب اطلاعات کسب کنین و با دکتر خود مشورت کنین.

پیشنهادای غذایی لازم واسه مبتلایان به صرع

رژیم غذایی کتوژنیک معمولا واسه کودکانی که به صرع گرفتار هستن، پیشنهاد می شه. این رژیم غذایی شامل چربی زیاد و کربوهیدرات کمه و بدن رو مجبور می کنه واسه تولید انرژی به جای گلوکز از چربی استفاده کنه. به این مراحل کتوسیز (ketosis) گفته می شه.

رژیم کتوژنیک لازمه ایجاد برابری بین چربی، کربوهیدرات و پروتئین هاست. واسه همین افرادی که این رژیم رو رعایت می کنن به ویژه کودکان، واسه ایجاد برابری و تعادل باید حتما تحت نظر دکتر یا متخصص تغذیه باشن.

این رژیم واسه همه بیماران نتیجه یکسانی نداره؛ واسه بعضی از شکلای مختلف تشنجا بهتر عمل می کنه و اگه به درستی رعایت شه در کاهش تعداد تشنجا خیلی مؤثر عمل می کنن. رژیم دیگری که بیشتر واسه نوجوانان و بزرگسالان مفیده، «اتکینز کاهش شده» نام داره.

در این رژیم هم میزان مصرف چربی زیاد و مقدار مصرف کربوهیدرات تحت کنترله. دفعات تشنج در نصف بزرگسالانی که از رژیم اتکینز استفاده می کنن، کاهش پیدا میکنه و این بهبود تنها طی چند ماه اتفاق میفته. این رژیما شامل چربی و مقدار کمی فیبر هستن پس یبوست از مشکلات احتمالی اونا هستش. قبل از شروع هر رژیم غذایی با دکتر خود مشورت کنین تا از جذب مواد مغذی لازم و لازم واسه بدن مطمئن بشین. در همه شکلای مختلف رژیم غذایی نبود مصرف غذاهای فرآوری شده مفید هستش.

رابطه بین صرع و رفتار چیه؟

کودکان گرفتار به صرع بیشتر از بقیه کودکان مشکلات رفتاری و یادگیری دارن، بااین حال نمیشه رابطه مشخصی بین صرع با رفتار و یادگیری عنوان کرد. ۱۵ تا ۳۵ درصد از کودکانی که به مشکلات ذهنی دچارند صرع رو هم تجربه می کنن. شاید ریشه ی این مشکلات برابر باشه.

در بعضی افراد، دقایق یا ساعاتی قبل از اتفاق تشنج تغییرات رفتاری به وجود میاد که به دلیل فعالیت غیرعادی مغز در اثر تشنج ایجاد می شه، ازجمله:

  • تهاجم؛
  • بیش فعالی؛
  • بدرفتاری؛
  • ازدست دادن تمرکز.

کودکان گرفتار به صرع سطوحی از ناامنی رو در زندگی تجربه می کنن، چون نمی دونن کجا و چه موقع دچار حمله عصبی و تشنج می شن. تشنج در انظار دوستان و همکلاسان استرس زاست، به خاطر این این کودکان همیشه نگران هستن و بیشتر منزوی می شن.

بیشتر کودکان با گذشت زمان یاد می گیرن چیجوری خود رو با شرایط شون برابری بدن، اما گوشه گیری و تنهایی اجتماعی در کودکانی که با این موضوع کنار نمی آیند تا بزرگسالی ادامه پیدا میکنه. ۳۰ تا ۷۰ درصد مبتلایان به صرع از افسردگی و استرس یا هردو رنج می برن.

داروهای ضدتشنج هم بر رفتار اثرگذارند؛ تغییر یا تنظیم دارو این مشکل رو حل می کنه. مشکلات و تغییرات رفتاری باید با دکتر در بین گذاشته شن. روش درمان هم می تونه به شکل انفرادی، خانوادگی و همراه با گروهی از بیماران پیگیری شه.

زندگی با صرع چیجوریه؟

صرع مشکل مزمنیه که می تونه خیلی از ابعاد زندگی فرد رو تحت اثر بذاره. در بعضی کشورها قوانینی مبنی بر ممنوع بودن رانندگی افراد گرفتار به صرع هست. البته این قوانین در مناطق مختلف متغیره.

به خاطر اینکه زمان اتفاق تشنج مشخص نیس، فعالیتای روزانه و استقلال فرد گرفتار خیلی تحت اثر قرار میگیره؛ مثلا فرد امکان تردد در یک خیابون شلوغ رو نداره چون موقعیت خطرناکی واسه اون هستش.

ازجمله بقیه مشکلات این مریضی میشه به موارد زیر اشاره کرد:

  • آسیبای جدی و دائمی که در اثر تشنجای طولانی بالای ۵ دقیقه به بدن وارد می شه (بحران صرعی)؛
  • خطر برگشت تشنج بی هشیارشدن و معطلی در فاصله ها اون (بحران صرعی یا صرع پایدار)؛
  • مرگ یهویی که تنها در یک درصد افراد گرفتار به اتفاق می پیوندد.

علاوه بر پیگیری و درمان مناسب و مراجعات عادی به دکتر، موارد زیر هم می تونن مفید باشن:

  • مشخص کردن روند تشنجا با یادداشت ورداری درباره حالات، زمان و علائم تشنجا واسه قابل پیش بینی کردن اونا؛
  • استفاده از دست بند هشداردهنده هنگام اتفاق تشنج واسه آگاه کردن بقیه؛
  • آموزش عملیات و اقدامات لازم موقع اتفاق تشنج به نزدیکان؛
  • کمک گرفتن از متخصص واسه جلوگیری از افسردگی و استرس به دلیل صرع؛
  • رژیم غذایی سالم و ورزشای مناسب؛
  • پیوستن به انجمنای حمایت از بیماران گرفتار به صرع.

درمان قطعی هست؟

درمان قطعی واسه این مریضی وجود نداره اما درمان زودهنگام اون خیلی مهمه چراکه مانع از بروز آسیبای زیاد مغزی به دلیل تشنجای دراز مدت و کنترل نشده و مرگ بی دلیل و یهویی در مریض می شه. صرع رو خوب میشه مدیریت کرد. به طورکلی، تشنجا به کمک دارودرمانی مهار می شن و قابل کنترل هستن.

همونجوریکه قبلا گفتیم ۲ نوع جراحی مغزی به کاهش و توقف تشنجا کمک می کنه. در روش اول ناحیه ای از مغز که موجب ایجاد تشنجه، ورداشته می شه. زمانی که ناحیه مسئول در ایجاد تشنجا در مغز بزرگ و لازم باشه، جراح از روش دیسکانکشن یا قطع رابطه استفاده میکرد، یعنی راه عصب با ایجاد برشایی در مغز دچار معطلی می شه. این عمل از گسترش تشنج به بقیه نواحی مغز جلوگیری می کنه.

تحقیقات نشون می ده که تشنج در ۸۱ درصد افراد دچار صرع زیاد، ۶ ماه پس از جراحی به طور کامل یا تقریبی متوقف می شه و پس از ۱۰ سال، ۷۲ درصد از بیماران یا به شکل تقریبی دیگر دچار تشنج نمی شن. تحقیقات، تحقیقات و روشای درمانای مختلفی درباره این مریضی دردست بررسیه.

با وجود اینکه فعلا درمان قطعی واسه این مشکل وجود نداره، درمان درست و مناسب نقش مهمی در بهبود وضعیت مریض اجرا می کنه و کیفیت زندگی اش رو به شکل زیادی تحت اثر قرار می ده.

حقایق و آمارها درباره صرع چه میگن؟

  • ۶۵ میلیون نفر در دنیا به صرع گرفتار هستن؛
  • بیشتر از ۵۰۰ ژن به یه جور در ایجاد صرع نقش دارن. در بیشتر افراد احتمال دچار شدن به صرع قبل از ۲۰ سالگی تنها یک درصده. داشتن والدینی که به طور ارثی دچار این مریضی هستن، احتمال مریضی رو در فرزندان به ۲ تا ۵ درصد میرسوند؛
  • در بیشتر افراد بالای ۳۵ سال، سکته عامل اصلی مریضی صرعه. دلیل مریضی در ۶ نفر از هر ۱۰ مریض غیرقابل تشخیصه؛
  • ۱۵ تا ۳۰ درصد کودکانی که مشکلات ذهنی دارن به صرع هم دچارند؛
  • ۳۰ تا ۷۰ درصد مبتلایان به صرع از افسردگی و استرس یا هردو رنج می برن؛
  • یک درصد از مبتلایان به مرگ یهویی دچار می شن؛
  • ۶۰ تا ۷۰ درصد مبتلایان پس از استفاده از داروها واسه اولین بار نتایج مثبت می گیرن و ۵۰ درصد پس از ۲ تا ۵ سال مصرف دارو و نبود اتفاق تشنج می تونن دارودرمانی رو ترک کنن؛
  • یک سوم افراد گرفتار به صرع به دلیل نیافتن راه حل درستِ مدیریت مریضی بهبود پیدا نمیکنن؛
  • بیشتر از ۵۰ درصد بیمارانی که با دارودرمانی درمون نمی شن، با رعایت رژیم کتوژنیک بهبود پیدا می کنن. نصف بزرگسالانی که از رژیم اتکینز کاهش شده استفاده میکردن، تشنجای کمتری رو تجربه می کنن.